Portal psychologiczny: Instytut Psychologii Zdrowia

Profesjonalna Szkoła Psychoterapii



 

 

Integracyjny Program Szkolenia Psychoterapeutów obejmuje Profesjonalną Szkołę Psychoterapii i Program Szkolenia Klinicznego. Posiada akredytację Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz Polskiego Stowarzyszenia Psychoterapii Integracyjnej.

Profesjonalna Szkoła Psychoterapii to 4-letnie studia podyplomowe prowadzone od 2002 roku przez Instytut Psychologii Zdrowia we współpracy ze Szkołą Wyższą Psychologii Społecznej w Warszawie. Założycielem i dyrektorem Szkoły jest profesor SWPS, dr hab. Jerzy Mellibruda – certyfikowany psychoterapeuta i superwizor psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego i Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Równolegle do studiów podyplomowych, prowadzony jest Program Szkolenia Klinicznego w Ośrodku Psychoterapeutycznym NZOZ Instytutu Psychologii Zdrowia w Warszawie, który obejmuje prowadzenie pod cotygodniową superwizją psychoterapii indywidualnej, pracę w charakterze koterapeuty w ramach psychoterapii grupowej i uczestnictwo w zebraniach klinicznych.

Studia w PSP trwają 44 miesiące i obejmują około 950 godzin szkolenia. Dla osób, które ukończyły pierwszy rok istnieje możliwość zaawansowanego szkolenia klinicznego (w tym własna psychoterapia) w wymiarze od 360 do 600 godzin. 

Podstawowym zadaniem Szkoły jest wszechstronne przygotowanie do samodzielnego i profesjonalnego uprawiania psychoterapii oraz do twórczej integracji dorobku istniejących szkół psychoterapeutycznych, na użytek osobistej praktyki absolwentów. Koncentrujemy się na rozwijaniu umiejętności integracji trzech nurtów: humanistyczno-fenomenologicznego, poznawczo-behawioralnego oraz interpersonalno-psychodynamicznego.

Absolwenci Profesjonalnej Szkoły Psychoterapii otrzymają dyplom ukończenia studiów podyplomowych oraz są przygotowywani do zdawania egzaminów certyfikacyjnych w zakresie psychoterapii. Absolwenci studiów podyplomowych i programu szkolenia klinicznego będą mogli ubiegać się o Certyfikat Psychoterapeuty Integracyjnego.

ZAŁOŻENIA OGÓLNE STUDIÓW PODYPLOMOWYCH

Poszukiwanie integracji różnych podejść psychoterapeutycznych, obejmuje różne koncepcje teoretyczne i kliniczne, pragmatykę postępowania terapeuty oraz dobór optymalnych strategii i procedur terapeutycznych do specyfiki problemów pacjenta.

Wyniki badań empirycznych i analizy kliniczne wskazują, że czynniki decydujące o efektywności psychoterapii mają uniwersalny charakter. Żadne z istniejących podejść psychoterapeutycznych nie udowodniło większej skuteczności niż pozostałe. Wskazuje to na potrzebę prowadzenia poszukiwań ponad podziałami tworzonymi przez tradycyjne szkoły w psychoterapii oraz zmiany w tradycyjnych formach szkolenia psychoterapeutów. Poszukiwanie twórczej integracji różnych podejść terapeutycznych jest szczególnie wartościowym nurtem we współczesnej praktyce i teorii psychoterapii - nie jest tożsame z eklektycznym posługiwaniem się różnorodnymi technikami psychoterapeutycznymi.
Kluczową rolę w profesjonalnej psychoterapii odgrywają wiedza, osobiste doświadczenia i właściwości terapeuty oraz jego umiejętności wpływające na:

  • kształt relacji i komunikacji z pacjentem oraz rozumienie procesu psychoterapii,
  • trafność i elastyczność doboru strategii i procedur terapeutycznych,
  • zaangażowanie pacjenta w pracę nad zmianą osobistą.

Uczestnicy studiów podyplomowych będą mieli warunki do poszukiwania takiej formy integrowania istniejących podejść terapeutycznych, które będzie dostosowane do ich cech indywidualnych oraz użyteczne do pracy z różnymi pacjentami.

ELEMENTY PROGRAMU MERYTORYCZNEGO

Psychologiczne i medyczne rozumienie zdrowego i zaburzonego funkcjonowania człowieka

- Uczestnicy będą zapoznawać się ze współczesną wiedzą psychologiczną i medyczną dotyczącą zagadnień istotnych dla rozumienia indywidualności pacjenta (różne koncepcje osobowości), jego zaburzeń (wybrane zagadnienia z psychopatologii, ze szczególnym poszerzeniem wiedzy o zaburzeniach osobowości i zaburzeniach afektywnych) oraz procesu psychoterapii.

Cykl wykładów i dyskusji, lektura wybranych tekstów, sprawdziany wiedzy.

POZNAWANIE PACJENTA I PRZEBIEGU PSYCHOTERAPII

 Poznawanie w celu pomagania- Ćwiczenie umiejętności systematycznego zbierania i opracowywania informacji o osobie korzystającej z pomocy, w celu pogłębienia zrozumienia jej sposobu życia, jej problemów oraz poszukiwania wyjaśnienia mechanizmów przyczynowych oraz ich genezy.

 Poznawanie procesu i planowanie w przebiegu psychoterapii - Ćwiczenie umiejętności systematycznego zbierania i opracowywania informacji o treści i przebiegu spotkań terapeutycznych, zbierania i opracowywania informacji o doświadczeniach uzyskiwanych przez klienta w czasie terapii, analizowania przebiegu kolejnych etapów pracy psychoterapeutycznej , określanie celów i kierunków pracy terapeutycznej, wybór i przygotowywanie strategii postępowania, integrowanie strategii i metod, przewidywanie i rozpoznawanie przeszkód, ocena przebiegu i efektów.

OPRACOWYWANIE PRACY DYPLOMOWEJ – kliniczne studium procesu psychoterapii

KOMUNIKACJA TERAPEUTYCZNA I BUDOWANIE RELACJI

 Umiejętności komunikacji terapeutycznej- Uczestnicy będą poznawać i ćwiczyć uniwersalne umiejętności profesjonalnej komunikacji psychoterapeutycznej oparte na osobistych zdolnościach terapeuty do tworzenia pomocnej relacji terapeutycznej oraz na podstawowych umiejętnościach komunikacji terapeutycznej.

Specyficzne umiejętności związane ze stosowaniem technik - rozwijanie umiejętności stosowania interwencji poznawczych i behawioralnych, rozwijanie umiejętności pracy z wyobrażeniami i fantazjami, rozwijanie umiejętności prowadzenia pracy terapeutycznej skoncentrowanej na procesie doświadczania, rozwijanie umiejętności prowadzenia spotkania grupowego.

GŁÓWNE SYSTEMY PSYCHOTERAPII i POSZUKIWANIE INTEGRACJI

Uczestnicy będą zapoznawać się ze współczesną wiedzą istotną dla rozumienia różnych sposobów uprawiania psychoterapii i myślenia o pacjentach i ich problemach.

Seminaria, pokazy filmów szkoleniowych przedstawiających pracę psychoterapeutyczną i kliniczne komentarze autorytetów w zakresie integracji psychoterapii, wskazówki do lektury. 

Wprowadzenie do głównych systemów psychoterapii
Prezentacja panoramy szkół i podejść psychoterapeutycznych:
  • terapie psychoanalityczne i psychodynamiczne
  • terapie egzystencjalne
  • terapia skoncentrowana na osobie
  • terapia Gestalt i podejścia skoncentrowane na doświadczaniu
  • terapie interpersonalne
  • terapie behawioralno-poznawcze
  • terapie systemowe
  • terapie konstruktywistyczne
  • historia i różne modele integracji psychoterapii

Pogłębienie wiedzy dokonywać się będzie poprzez koncentrację na wybranych aspektach procesu psychoterapii z uwzględnieniem czynników leczących w różnych podejściach.

Poszukiwanie integracji różnych podejść psychoterapeutycznych 
Specyficzne dla całego programu szkolenia jest poszukiwanie integracji psychoterapii. w sposób pogłębiony studenci będą się zapoznawać z teorią i praktyką takich podejść jak:
  • Psychoterapia skoncentrowana na osobie według Carla Rogersa
  • Terapia multimodalna Arnolda.Lazarusa
  • Integracyjne podejście behawioralno-poznawcze Donalda Meichenbauma
  • Terapia schematów osobistych (wg.Jeffreya Younga)
  • Terapia skoncentrowana na doświadczaniu (wg.Leslie Greenberga)
  • Podejście egzystencjalne (wg. Irvina Yaloma i Rollo Maya)
Integracyjny model 7 ścieżek psychoterapeutycznych 
- stanowi podstawę szkolenia i obejmuje:
  • Uzdrawiającą relację terapeutyczną
  • Eksplorację doświadczeń osobistych
  • Modyfikacje poznawcze i behawioralne
  • Transformacje procesu doświadczania i świadomości
  • Uzyskiwanie wglądu i zrozumienia
  • Rekonstrukcje narracji osobistych
  • Modyfikacje sposobu życia przez pacjenta

Warsztaty mistrzowskie prezentacja i analiza filmów szkoleniowych pokazujących pracę psychoterapeutyczną i komentarze kliniczne wybitnych psychoterapeutów takich jak: Carl Rogers, Fritz Perls - terapia Gestalt, Irving Yalom - grupowe podejście interpersonalne, James Bugental - podejście humanistyczno-egzystencjalne, Arnold Lazarus - terapia multimodalna, Albert Ellis - terapia poznawcza, Nathaniel Raskin - podejście skoncentrowane na osobie, Aaron i Judyta Beck - terapia behawioralno-poznawcza, Milton Erickson, Jeffrey Young, Paul Wachtel, James Masterson. w ramach zajęć lub jako dodatkowe sesje planowane są spotkania warsztatowe z wybitnymi polskimi i zagranicznymi specjalistami z zakresu psychoterapii.

SEMINARIUM NA TEMAT ETYCZNYCH ASPEKTÓW PSYCHOTERAPII ORAZ ROLI WARTOŚCI w PROCESIE POMAGANIA
W ramach zajęć uczestnicy zapoznają się z zasadami Kodeksu Etycznego Psychologa, Kodeksu Etycznego Psychoterapeuty, Ethical Guidelines of The European Association for Psychotherapy oraz specyfiką dylematów etycznych związanych z różnymi typami sytuacji występujących w psychoterapii.

STRATEGIE i PROCEDURY TEMATYCZNE w PSYCHOTERAPII
Przedstawione zostaną ogólne zasady planowania pracy psychoterapeutycznej oraz rekomendacje specyficzne dla różnych problemów klinicznych. w ramach cyklu seminariów warsztatowych przedstawione będą strategie pracy psychoterapeutycznej specyficzne dla takich tematów klinicznych jak:

  • lęk i niepokój
  • gniew i kontrola agresywnych zachowań
  • smutek i żal po stracie
  • tendencje autodestrukcyjne
  • poczucie krzywdy, poczucie winy i wstydu
  • specyfika zaburzeń Dorosłych Dzieci Alkoholików
  • uzależnienia od substancji chemicznych
  • uzależnienia behawioralne (seksoholizm, bulimia i anoreksja, hazard, itd.)
  • współuzależnienie jako specyficzna forma przystosowania do destrukcyjnego partnera
  • PTSD - zespół zaburzeń stresu pourazowego
  • problemy małżeńskie i seksualne
  • problemy ofiar przemocy domowej

UCZESTNICTWO w TRENINGU OSOBISTYM
w ramach programu przewidziane są praktyczne zajęcia treningowe tworzące okazję do uzyskania osobistych doświadczeń służących autorefleksji i rozwijaniu zdolności dostrzegania i uwzględniania osobistego wpływu terapeuty na przebieg procesu psychoterapii (w łącznym wymiarze około 200 godzin).
Dla części osób, zostanie stworzona okazja do uczestnictwa w dodatkowych sesjach treningowej psychoterapii grupowej w wymiarze 150 – 200 godzin (nie wchodzą w skład programu).

UMIEJĘTNOŚCI i PROCEDURY
W serii warsztatów uczestnicy będą mieli okazję do poznawania i ćwiczenia różnych procedur technicznych stosowanych w celu strukturalizowania sytuacji psychoterapeutycznych. Tematy warsztatów:
  • trening umiejetności empatycznej rozmowy psychoterapeutycznej
  • metodyka pracy gestaltowskiej
  • psychodrama i odgrywanie ról
  • techniki niewerbalne
  • praca z grupami
  • techniki kierowania fantazją i wizualizacja
  • metody relaksacji, medytacji i treningu autogennego
  • opracowywanie osobistych planów terapii
  • treningi behawioralno-poznawcze
  • treningi interpersonalne i inne (NLP, EMDR itp.)

Studenci uczestniczą również w serii seminariów warsztatowych pt. WPROWADZENIE DO PSYCHOANALIZY prowadzonych przez dr Ewę Kobylińską z Frankfurckiego Instytutu Psychoanalitycznego oraz w specjalnych warsztatach poświęconych TERAPII POZNAWCZO-BEHAWIORALNEJ, TERAPII GESTALT oraz TERAPII SKONCENTROWANEJ NA ROZWIĄZANIU. 

SUPERWIZJA KLINICZNA

Każdy z uczestników Szkoły uczestniczy w systematycznej superwizji klinicznej własnej pracy psychoterapeutycznej (około 150 godzin). w czasie superwizji studenci przedstawiają m.in. całościowe studia przypadku swoich pacjentów, zapisy audio-video fragmentów sesji prowadzonej przez siebie psychoterapii oraz omawiają z superwizorem osobiste i kliniczne aspekty pracy z pacjentem. 
Zajęcia superwizyjne prowadzą certyfikowani psychoterapeuci i superwizorzy psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego i Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. w skład podstawowego zespołu prowadzącego szkolenie wchodzą: Jerzy Mellibruda, Anna Dodziuk, Jacek Skrobot, Zofia Sobolewska-Mellibruda, Wanda Trabert.

ZASADY ORGANIZACYJNE

I. Czas trwania

  1. Studia podyplomowe trwają 44 miesiące i obejmują 960 godzin zajęć dydaktycznych oraz 300 godzin zorganizowanej pracy własnej. Zajęcia na kolejnych latach trwają 300 + 250 + 250 + 160 godzin.
  2. Zajęcia prowadzone są na ogół w postaci dwu i pół dniowych sesji (piątek-niedziela) odbywających się raz w miesiącu.
  3. Dla absolwentów studiów podyplomowych udostępnione będą zaawansowane seminaria warsztatowo-superwizyjne oraz staże kliniczne.

II. Nabór, selekcja i przygotowanie uczestników

Kandydaci do Szkoły powinni mieć ukończone studia wyższe z zakresu psychologii, medycyny, resocjalizacji, pedagogiki lub kierunków pokrewnych. Pożądane jest, aby Kandydaci mieli doświadczenia w praktyce związanej z pomocą psychologiczną i dysponowali możliwościami prowadzenia psychoterapii z kilkoma pacjentami w czasie uczestniczenia w szkoleniu. Kwalifikacja odbędzie się na podstawie indywidualnych rozmów z kandydatami.

III. Opłata za podstawowy program studiów

I rok = 7800 zł - 300 godz. zajęć dydaktycznych
II rok = 6600 zł. - 250 zajęć dydaktycznych
III rok = 6600 zł - 250 godz. zajęć dydaktycznych
IV rok= 4000 zł - 160 godzin zajęć dydaktycznych

Zaliczenie studiów podyplomowych i programu klinicznego będzie tworzyć warunki do przystępowania do egzaminu i ubiegania się o certfikat psychoterapeuty integracyjnego.

Osoby zainteresowane przyjęciem do Szkoły powinny nadesłać wypełnioną ankietę kandydata i wziąć udział w spotkaniu kwalifikacyjnym (o terminie spotkania zostaną zawiadomione).

Opłata za rozmowę kwalifikacyjną wynosi 100 zł.
Ankietę można pobrać też z naszej strony:

psp.doc (51.2 kB )

 

Zasady ogólne.

  • Wykonując czynności zawodowe psychoterapeuta zawsze dąży do tego by kontakt z nim był pomocny dla drugiego człowieka
  • psychoterapeuta jest świadomy swej szczególnej odpowiedzialności, zna granice swoich kompetencji i nie podejmuje zadań przekraczających jego możliwości oraz dokłada wszelkich starań by zapewnić najwyższy poziom wykonywanej pracy.
  • psychoterapeuta ma świadomość, że jego styl życia i decyzje w sprawach osobistych mogą wpłynąć na jakość jego czynności zawodowych oraz rzutować na zaufanie społeczne, do terapeutów i praktyki psychoterapeutycznej
  • Obowiązkiem psychoterapeuty jest stały rozwój zawodowy i dążenie do rozwoju osobistego - korzysta z dorobku współczesnej wiedzy i praktyki, stara się przyczynić do postępu w swej dziedzinie oraz dąży do bezstronności i obiektywizmu w ocenie nowych technik oddziaływania profesjonalnego i nieprofesjonalnych form pomocy.
  • psychoterapeuta udostępnia kolegom własny dorobek profesjonalny, nie przedstawia niezgodnie z prawdą swego wykształcenia, kompetencji profesjonalnych i doświadczenia zawodowego.
  • Relacje między psychoterapeutami opierają się na wzajemnym szacunku i koleżeństwie, wynikającymi ze wspólnoty wartości i celów oraz przyjętej na siebie odpowiedzialności zawodowej.
  • psychoterapeuta nie jest obojętny na odstępstwa od zasad etyki zawodowej ze strony innych terapeutów. Stwierdzając nieetyczne postępowanie kolegi w sprawach zawodowych lub dowiadując się o takim zachowaniu, psychoterapeuta stara się przekonać kolegę o niewłaściwości jego postępowania a jeżeli taka interwencja okazuje się nieskuteczna zgłasza sprawę do Komisji Etyki Zawodowej
  • Krytyka pracy i działalności innych psychoterapeutów nie powinna mieć charakteru deprecjonującego i nie powinna służyć do rozgrywek osobistych

 

Zalecenia szczegółowe.

  • Intencja niesienia pomocy i staranność w wykonywaniu czynności zawodowych przez psychoterapeuta nie zależy od takich właściwości pacjenta jak pozycja społeczna, sytuacja materialna, poglądy polityczne, światopogląd, system wartości , stosunek do religii, rasa, narodowość, orientacja seksualna i wiek a także charakter problemów wymagających interwencji terapeutycznej. Psychoterapeuta jest wrażliwy na wszelkie przejawy dyskryminacji wobec pacjenta.
  • Jeżeli psychoterapeuta nie jest w stanie udzielić skutecznej pomocy z powodu braku odpowiednich kwalifikacji lub powstania wadliwej relacji z pacjentem – kieruje go do innego specjalisty.
  • psychoterapeuta przestrzega pełnej poufności informacji uzyskiwanych od pacjenta. Nie mogą one być przekazywane innym osobom lub instytucjom z wyjątkiem takich sytuacji gdy istnieje jednoznaczny obowiązek prawny i na pisemne żądanie sądu, gdy istnieje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia innych osób związane z nie ujawnieniem tych informacji oraz profesjonalne komunikacji z innym terapeutami uczestniczącym w terapii pacjenta.
  • psychoterapeuta nie utrzymuje w żadnej postaci kontaktów erotycznych i seksualnych z pacjentem.
  • Psychoterapeuta nie wykorzystuje relacji z pacjentem do pozyskiwania od niego lub dzięki niemu żadnych dóbr materialnych, usługowych czy osobistych wykraczających poza wynagrodzenie określone w kontrakcie.
  • psychoterapeuta powstrzymuje się od wykonywania czynności zawodowych jeżeli okoliczności zewnętrzne lub własny stan fizyczny lub psychiczny mogą istotnie obniżyć poziom wykonywanej przez niego pracy.
  • psychoterapeuta dba o rzetelne i oparte na empirycznych faktach dokonywanie okresowych ocen uzyskiwanych efektów prowadzonej przez siebie terapii.
 
  1. Znaczna część XX wiecznej praktyki i teorii psychoterapeutycznej związana była z podkreślaniem odrębności i konkurencyjności różnych szkól i tzw. podejść psychoterapeutycznych. Przyczyniło się to do utrzymywania się poglądu, ze psychoterapeuta powinien określać swoją przynależność do określonego podejścia i postępować oraz myśleć w sposób zgodny z koncepcjami i zasadami obowiązującymi w obrębie tego podejścia. Przez wiele dekad odstępstwa od teoretycznych i pragmatycznych koncepcji przyjętych w ramach poszczególnych szkół były uznawane za dowód nieprawidłowego przeszkolenia a nawet za błędy w sztuce terapeutycznej, nawet wtedy gdy nie została rozpoznana ewentualna szkoda u pacjenta. Z kolei postawy tych terapeutów, którzy podkreślali że nie są związani z żadną ze szkól nazywane były „chaotycznym eklektyzmem” , co miało wyraźnie pejoratywne znaczenie.
  2. W ciągu ostatniego ćwierćwiecza, ten sposób myślenia traci jednak na swej popularności a coraz więcej psychoterapeutów przyznaje się do korzystania z dorobku, który powstał w obrębie różnych podejść, nie tylko tego który był podstawą ich szkolenia. W dynamiczny sposób rozwija się nurt poszukiwania integracji w psychoterapii. Sprzyja temu wiele czynników:
    • Nieustanne zwiększanie się ilości różnych szkół psychoterapii
    • Brak empirycznego potwierdzenia wyższości jednej szkoły nad innymi
    • Brak teorii, która w wyczerpujący sposób wyjaśniałaby psychopatologię, oraz zmianę zachowania i osobowości
    • Gwałtowny wzrost różnorodności i znaczenia krótkoterminowych terapii skoncentrowanych na rozwiązywaniu specyficznych problemów
    • Zwiększenie się komunikacji i wymiany doświadczeń między różnymi klinicystami i badaczami, co spowodowało wzrost gotowości i motywacji do eksperymentowania
    • Rozpoznawanie czynników wspólnych występujących we wszystkich podejściach, które są związane z ich efektywnością
    • Rozwój profesjonalnych organizacji, konferencji, publikacji i czasopism, które są poświęcone poszukiwaniem integracji w psychoterapii
    Poszukiwanie integracji w psychoterapii , ma bardzo długą, choć mało znaną historię, sięgającą lat trzydziestych XX wieku i pierwszych pomysłów przedstawianych przez takich psychoanalityków jak French, Alexander czy Rozenzweig, a w dekadę później Dollard i Miller. Współcześnie w literaturze wyróżniane są cztery odmiany poszukiwania integracji psychoterapii. Są to następujące sposoby przy pomocy których teoria i metody terapeutyczne mogą być integrowane;
    • Techniczny eklektyzm
    • Poszukiwanie wspólnych czynników
    • Integracja teoretyczna
    • Integracja asymilacyjna
  3. W trakcie szkolenia prowadzonego w naszym programie kierujemy się wskazówkami zawartymi w charakterystyce różnych sposobów integracji. Jesteśmy przekonani, ze dorobek współczesnej psychoterapii zawarty w różnych podejściach i szkołach obejmuje wiele wartościowych koncepcji i metod , które mogą i powinny być dostępne dla wszystkich psychoterapeutów, którzy będą mieli powody by z nich korzystać oraz który będą odpowiednio przygotowaniu do tego. Korzystanie z tego dorobku nie jest jedna łatwe z kilku powodów;
    • Istniejącej nadal presji by szkolić się tylko w jednym lub w dwu środowiskowo uznawanych podejściach
    • Barier leksykalnych związanych z artykułowaniem różnych koncepcji przy pomocy pojęć zdefiniowanych i uznawanych tylko w obrębie poszczególnych szkół
    • Dużej ilości potencjalnych źródeł interesujących koncepcji
    • Częstego poczucia, ze odmienność, czasem bardzo podkreślana, obrazów człowieka i procesu psychoterapii oferowanych przez różne szkoły oznacza konieczność wyboru tylko jednej z nich a odrzucenia pozostałych.
    • Występowania ekonomicznych i prestiżowych aspektów szkolenia psychoterapeutów i sprzedawania ich usług.
    Szkoląc w sposób integracyjny naszych studentów, staramy się tworzyć warunki pomocne w przezwyciężaniu tych barier i przygotować ich do uważnego i rozważnego korzystania z dorobku różnych nurtów psychoterapii. Obejmuje to różne aspekty szkolenia zawarte w programie.
    Sprawą najważniejszą oczywiście są osobiste aspekty przygotowania studenta do tworzenia relacji terapeutycznej i konstruktywnego komunikowania się z pacjentem/pacjentem., której poświęcamy najwięcej miejsca w szkoleniu.
    Przygotowywaniu do integracji teoretycznej i asymilacyjnej w naszym programie służą;
    • Koncentracja na praktyczno-warsztatowej pracy szkoleniowej i odwoływanie się bezpośredniego doświadczania sytuacji szkoleniowych i terapeutycznych.
    • Zapoznawanie z wiedzą dotyczącą głównych systemów i podejść psychoterapeutycznych-obejmuje to przegląd 12 głównych systemów na podstawie podręcznika SYSTEMY PSYCHOTERAPII J.Prochaski i J.Norcrossa. – w formie seminariów i sprawdzianów wiedzy
    • Pogłębione uczenie się poznawcze i praktyczne tradycyjnych podejść takich jak;
      • Psychoterapia skoncentrowana na osobie wg. Carla Rogersa
      • Terapia Gestalt wg. Fritza Perlsa oraz Ervina i Miriam Poolster
      • Terapia poznawczo-behawioralna wg Arona i Judith Beck
      • Terapia konstruktywistyczna poznawczo – behawioralna Donalda Meichenbauma
      • Podejście egzystencjalno-humanistyczne wg. Irvina Yaloma i Jamesa Bugentala
    Podstawą szkolenia jest więc integracja podejść humanistyczno-egzystencjalnych z podejściami behawioralno-poznawczymi oraz sięganie do uniwersalnych idei nurtów psychodynamicznych.
    Sporo uwagi w szkoleniu poświęcamy poznawaniu następujących współczesnych podejść integracyjnych:
    • Modelu psychoterapii skoncentrowanej na doświadczaniu Leslie Greenberga, w którym dokonano integracji dorobku podejścia skoncentrowanego na osobie i terapii Gestalt oraz egzystencjalnego
    • Modelu terapii schematów Jeffreya Younga, w którym dokonano integracji podejścia poznawczo-behawioralnego, Gestalt, psychodynamicznego, konstruktywistycznego.
  4. Integracja teoretyczna polega na próbie łączenia co najmniej dwu podejść terapeutycznych i wymaga pewnego wysiłku koncepcyjnego, ponieważ to połączenie nie powinno mieć charakteru mechanicznego i formalnego. Należy jednak podkreślić, że w praktyce uprawiania psychoterapii i szkolenia przyjmuje się bardzo pragmatyczny stosunek do koncepcji teoretycznych – powinny być użyteczne w codziennej praktyce klinicznej. Efektem procesu integracji teoretycznej nie musi więc być nowa teoria spełniająca warunki naukowej i empirycznej weryfikacji i falsyfikacji. Powinna dostarczać intelektualnego narzędzia pomocnego w lepszym rozumieniu naszych pacjentów i ich problemów oraz interpersonalnych i intrapersonalnych procesów służących zmianie w ich funkcjonowaniu. Oznacza to, ze tworzenie modeli integracyjnych na ogół polega na wybiórczym sięganiu do tych elementów integrowanych koncepcji, które do takich funkcji będą się nadawały oraz na ich intelektualnej i praktycznej syntezie. Integracja asymilacyjna polega na tym, że terapeuta opiera się na określonej i centralnej koncepcji teoretycznej ale wdraża i asymiluje do swej praktyki techniki pochodzące z różnych innych podejść. Jest to więc połączenie integracji teoretycznej i technicznego eklektyzmu. Wybrane przez nas do szkolenia modele integracyjne oparte zostały na solidnych podstawach teoretycznych, wieloletniej praktyce i poddawane były badaniom empirycznym. Na ich temat powstały znaczące publikacje oraz filmy szkoleniowe pokazujące praktykę prowadzenia spotkań psychoterapeutycznych, z których korzystamy w procesie szkolenia.
  5. Sądzimy, że techniczny eklektyzm nie powinien być utożsamiany z synkretyzmem, czyli mechanicznym, bezkrytycznym i przypadkowym mieszaniem różnych technik. W odróżnieniu od takiego eklektyzmu „chaotycznego”, techniczny eklektyzm koncentruje się na poszukiwaniu sposobów leczenia najlepszych (najbardziej skutecznych) dla danego pacjenta i specyfiki jego problemów. Układem odniesienia dla tych poszukiwań nie jest ogólna teoria ale dane empiryczne dotyczące tego, co najlepiej działało w przypadku podobnych pacjentów i osób. Techniczny eklektyzm koncentruje się na przewidywaniu, wobec kogo, jakie interwencje będą skuteczne. Uważamy, ze podejście takie w wykonaniu doświadczonych klinicystów, nie powinno być deprecjonowane. Jedną z najbardziej uznanych form integracji rozumianej jako techniczny eklektyzm jest Terapia Multimodalna Arnolda Lazarusa. W ramach szkolenia zapoznajemy studentów z tym podejściem (m.in. z opracowaną przez Lazarusa koncepcją różnych modalności, kwestionariuszami analizy historii życia, pokazujemy filmowe zapisy jego pracy terapeutycznej z pacjentami oraz jego komentarze do tej pracy i całej koncepcji).
  6. W celu ułatwienia studentom całościowego i praktycznego integrowania różnorodnych idei i praktycznych rozwiązań zawartych w różnych podejściach, opracowaliśmy MODEL 7 ŚCIEŻEK TERAPEUTYCZNYCH wskazujący na najważniejsze obszary na których przebiega proces pracy terapeutycznej. Powstał on w wyniku próby zidentyfikowania wspólnych czynników, które można odkryć jako istotne w większości z wymienionych poprzednio modeli pracy terapeutycznej. Naszym zdaniem odpowiednio przeszkolony terapeuta może w swej praktyce klinicznej posługiwać się elastycznie poniżej przedstawionym perspektywami poszukiwania dróg prowadzących do skutecznej pomocy pacjentowi w rozwiązywaniu problemów i uwalnianiu od zaburzeń w funkcjonowaniu. Staramy się w procesie szkolenia przygotowywać studentów do poznawania i stosowania tych dróg. Są to;
    ROZWIJANIE UZDRAWIAJĄCEJ RELACJI TERAPEUTYCZNEJ
    • Relacja terapeutyczna jest powszechnie uznawana za fundament całego procesu psychoterapii.
    • Jej podstawą jest empatyczne rozumienie i afirmacja osoby pacjenta.
    • Relacja tworzy okazję do uzyskiwania znaczących doświadczeń, które mogą korygować skutki znaczących doświadczeń z innymi ważnymi osobami w jego życiu..
    • Tworzy warunki do wywierania przez terapeutę wpływu na kształt sytuacji terapeutycznych za pomocą różnych metod i technik terapeutycznych.
    EKSPLOROWANIE WYDARZEŃ I DOŚWIADCZEŃ OSOBISTYCH
    • pogłębia kontakt pacjenta z utrwalonymi śladami minionych doświadczeń, które mogą wpływać na jego aktualne doświadczanie i funkcjonowanie w życiu.
    • W procesie eksploracji pacjent odkrywa obecność tych śladów, poprzez werbalne i wyobrażeniowe odtwarzanie wspomnień, towarzyszących im myśli i doznań.
    • Eksploracja inicjuje korektywne doświadczanie śladów minionych doświadczeń
    INICJOWANIE MODYFIKACJI POZNAWCZYCH I BEHAWIORALNYCH
    • Konceptualizacja poznawcza i rozpoznawanie negatywnych schematów poznawczych - Procedury poznawcze
    • Klaryfikowanie wpływu myśli na uczucia, zachowanie i relacje interpersonalne- korygowanie irracjonalnych myśli i nieadekwatnych przekonań
    • Wzmacnianie adaptacyjnych przekonań i adekwatnego spostrzegania wymogów sytuacyjnych
    • Rozpoznawanie specyficznych zachowań, które pacjent pragnie zmieniać oraz zachęcanie do podejmowania wyborów
    • Trening umiejętności i zachowań związanych z celami terapeutycznymi
    INSPIROWANIE I WZMACNIANIE AKTYWNOŚCI I WYBORÓW PACJENTA
    • Znaczna część procesu zmian pacjenta, urzeczywistnia się poza spotkaniami z psychoterapeutą..
    • Decyzje i wybory życiowe pacjenta, sposób kontaktowania się ż ludźmi, mogą w istotny sposób wzmacniać lub osłabiać proces przemian, nad którym pracuje we współpracy z terapeutą.
    • Wprowadzanie zmian w postępowaniu, wynikających z analizy i przepracowywania problemów życiowych, których treść i forma została określona samodzielnie przez pacjenta –
    • Realizowanie przez pacjenta tzw. zadań domowych, tworzenie okazji do uczenia się i rozwijania nowych umiejętności, uzyskiwania konstruktywnych doświadczeń
    DRAMATYZACJE WYOBRAŻENIOWE I EKSPRESYJNE
    • Inicjowanie procesu doświadczania pacjenta i opracowywanie doświadczanych treści to podstawowe źródło zmian
    • Głośne przeprowadzanie i korygowanie dialogów wewnętrznych
    • Wyobrażeniowe dramatyzacje odtwarzające traumatyczne wydarzenia i relacje ze znaczącymi osobami inicjują korekcyjne doświadczenia zmieniające schematy.
    • Pogłębianie kontaktu z emocjami i przepracowywanie problemowych doświadczeń
    • Praca z konfliktowymi rozdwojeniami wewnętrznymi dotyczącymi negatywnego stosunku do siebie oraz samoutrudniania i przeszkadzania samemu sobie
    • Przepracowywanie i rekonstrukcja uwewnętrznionych relacji z ważnymi osobami- nie zakończone sprawy - skrzywdzenia i traumy oraz zaniedbania i odrzucenia
    ĆWICZENIE SAMOOBSERWACJI I ZROZUMIENIA SIEBIE PACJENTA
    • Istotne dla dobrego kontaktu z sama sobą jest rozumienie siebie oparte na samoobserwacji i rozpoznawaniu wzorów myślenia i reagowania oraz przyczyn własnych zachowań
    • Uzyskiwanie wglądu stanowi ważny chociaż współcześnie już nie centralny aspekt procesu psychoterapii - wgląd może przyczyniać się do zmiany osobistej jeżeli porządkuje i utrwala ślady doświadczeń
    • Rozwijanie zdolności do monitorowania procesu doświadczania pomaga w kierowaniu własnym postępowaniem i wyzwalania się spod wpływu negatywnych schematów myślenia i reagowania
    REKONSTRUOWANIE NARRACJI OSOBISTYCH
    • Każdy człowiek ma swoją cichą opowieść-narrację w której jest główną lub jedną z ważnych postaci
    • Scenariusz tej opowieści jest ukształtowany przez przeszłość ale wpływa na doświadczanie teraźniejszości i na kształt przyszłego życia
    • Osoby, z problemami osobistymi i zaburzeniami, często mają takie scenariusze narracyjne, które wzbudzają bolesne uczucia oraz destrukcyjne przekonania i dysfunkcjonalne zachowania.
    • Rozpoznawanie i zmienianie scenariusza narracyjnego kształtującego różne wewnętrzne głosy i dialogi oraz wyobrażane sceny i wydarzenia jest ważnym wyzwaniem w psychoterapii
  7. Przyjmujemy, że teoretyczną kategorią, która odgrywa centralną i integrującą rolę w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie o przyczyny powstawania i utrzymywania się problemów lub zaburzeń jest SCHEMAT OSOBISTY. We współczesnej psychologii „schemat” definiowany jest jako względnie trwała i kształtowana przez minione doświadczenia, osobista forma organizacji psychicznej łącząca różnorodne ale specyficzne dla danego schematu, treści i zjawiska psychologiczne.
    Schematy wywierają bardzo istotny wpływ na funkcjonowanie człowieka. Uwaga psychoterapeutów koncentruje się szczególnie na tych schematach osobistych, które stanowią główne źródła zaburzeń i problemów. Zmiana patologicznych schematów pacjenta jest więc ważnym celem oddziaływań psychoterapeutycznych. U pacjentów występują nie tylko schematy patologiczne, pożądane jest dostrzeganie i umacnianie tych schematów, które pacjentowi pomagają w życiu. Schematy nie są jedynym obszarem pracy terapeutycznej – terapeuta interesują się całą osobą pacjenta.
    W celu zrozumienia schematów osobistych, konieczne jest poznanie ich zawartości, funkcji spełniane w życiu codziennym i w zaburzeniach, okoliczności w których schematy się ukształtowały, czynniki które aktywizują schematy oraz możliwości i kierunki zmiany schematów osobistych. Najważniejsze z klinicznego punktu widzenia schematy dotyczą własnej osoby, innych ludzi i relacji z nimi, świata i życia oraz wizji przyszłości. Schematy obejmują więc myślenie i wyobrażanie, stany emocjonalne i sposób doświadczania, zachowanie i kierunek postępowania, oczekiwania i nastawienia wobec życia. Poznawanie okoliczności kształtujących schematy wskazuje na szczególną rola doświadczeń z wczesnego dzieciństwa, uwewnętrznienie treści i przebiegu relacji z ważnymi osobami, zapamiętywanie i powtarzanie znaczących emocjonalnie opinii na swój temat i o życiu, osobiste interpretacje przyczyn i konsekwencji ważnych wydarzeń i doświadczeń osobistych oraz na samo utrwalanie się schematów w różnych sytuacjach życiowych.
    W różnych współczesnych koncepcjach psychoterapeutycznych schematy osobiste odgrywają bardzo istotna lub centralną rolę przy wyjaśnianiu przyczyn zaburzeń i problemów oraz wskazywaniu w jakiej formie utrwaliły się w psychice ślady minionych doświadczeń. W podejściach poznawczych są to „schematy poznawcze”, w behawioralnych „wzory behawioralne”, w podejściach skoncentrowanych na procesie doświadczania są to „schematy emocjonalne”, w innych pojawiają się takie sformułowania jak „destrukcyjne schematy osobiste”, „dysfunkcjonalne schematy relacyjne” czy „schematy (scenariusze) narracji osobistych”.
    W trakcie szkolenia uczestnicy uczą się rozpoznawać różnego rodzaju schematy osobiste oraz rozpoznawać i integrować wspólne znaczenie różnorodnych sposobów wskazywania na schematy specyficzne dla różnych podejść psychoterapeutycznych.
  8. Zmianie dysfunkcjonalnych schematów osobistych w psychoterapii powinna, naszym zdaniem, towarzyszyć praca nad rozwijaniem specyficznych umiejętności pacjenta związanych z jego samoświadomością i samoregulacją, czyli umiejętności:
    • rozpoznawania i monitorowania własnej aktywności umysłowej
    • rozpoznawania i regulowania własnych stanów emocjonalnych
    • rozpoznawania możliwości dokonywania wyborów osobistych i podejmowania decyzji
  9. W naszym programie szkolenia psychoterapeutów zadania integracyjne podejmowane są w odniesieniu do różnych aspektów wiedzy i praktyki terapeutycznej, które w ogólnym zarysie zostały przedstawione powyżej.. Źródłowe podejścia terapeutyczne, do których sięgamy w naszej praktyce i szkoleniach dostarczają wzajemnie dopełniających się perspektyw rozumienia pacjentów i procesu psychoterapii. Korzystanie z uniwersalnego języka profesjonalnego wywodzącego się ze współczesnej psychologii pozwala na integrowanie różnych sposobów wyjaśniania zjawisk i procesów oraz opisów metod terapeutycznych zawartych w tych podejściach.
  10. Szkolenie powinno przygotowywać do dalszego rozwoju zawodowego terapeuty, którego najważniejszym źródłem są praktyczne doświadczenia w pracy pacjentami.
 

STUDIUM OSOBY KORZYSTAJĄCEJ Z POMOCY PSYCHOTERAPEUTYCZNEJ

 

Program - podstawowe tematy szkolenia 2014-2018

A. PSYCHOLOGICZNE I MEDYCZNE ROZUMIENIE ZDROWEGO I ZABURZONEGO FUNKCJONOWANIA CZŁOWIEKA

W ramach tego nurtu studenci uzyskują wiedzę o zaburzeniach zdrowia psychicznego i ich leczeniu, o mechanizmach powstawania i psycho-bio-spolecznych aspektach tych zaburzeń, o chorobach somatycznych występujących u pacjentów korzystających z psychoterapii a także o wskazaniach do farmakoterapii i efektach najczęściej stosowanych leków psychotropowych. Studiowana będzie również wiedza o osobowości i rozwoju człowieka, o czynnikach rodzinnych i społecznych kształtujących osobowość oraz wpływających na powstawanie zaburzeń i na efekty psychoterapii.

  1. Klasyczne teorie osobowości i rozwoju.
    Poznawanie teorii tworzących fundamenty myślenia klinicznego;
    Z. Freud, E. Erickson, G. Jung, A. Adler, H. S. Sullivan, E. Fromm, K. Horney, C. Rogers, Psychologia egzystencjalna (L. Binswanger, I.Yalom), Psychologia Wschodu, Koncepcje zdrowej osobowości i rozwoju
    Studiowanie wybranych koncepcji prowadzone będzie w oparciu o lektury (studenci otrzymają wypisy z wybranych tekstów) oraz przygotowanie analizy dydaktycznych studiów przypadków ilustrujących wybrane teorie, w połączeniu z dyskusją seminaryjną – znajomość jest sprawdzona przy pomocy pisemnych sprawdzianów
    Literatura podstawowa;
    C.S.Hall, G.Lindzey. TEORIE OSOBOWOŚCI. Warszawa 2004. PWN
    D.Ashcraft. TEORIE OSOBOWOŚCI – Studia przypadków. W-wa.2002.PWN
  2. Podstawowe zespoły zaburzeń psychicznych
    Studenci zapoznają się z przeglądem wiedzy klinicznej o podstawowych rodzajach zaburzeń oraz o głównych nurtach poszukiwania i przyczyn. Proces uczenia jest oparty na lekturach i dyskusjach seminaryjnych oraz obejmuje sprawdziany wiedzy. Główne tematy;
    1. Przyczyny zaburzeń psychicznych – różne koncepcje wyjaśniające
    2. Stres i zaburzenia radzenia sobie
    3. Zaburzenia lękowe
    4. Zaburzenia nastroju – depresje i zaburzenia dwubiegunowe
    5. Zaburzenia somatoformiczne i dysocjacyjne
    6. Uzależnienia chemiczne i zachowania nałogowe
    7. Zaburzenia jedzenia i dysfunkcje seksualne
    8. Schizofrenia i zaburzenia urojeniowe
    9. Systemy diagnostyczne ICD–10, DSM IV

    Proces uczenia będzie oparty na lekturach i dyskusjach seminaryjnych -znajomość lektur będzie sprawdzana przy pomocy pisemnych sprawdzianów. Lektura podstawowa. R.Carson, J.Butcher. PSYCHOLOGIA ZABURZEŃ.T.1 i 2.

  3. Typy zaburzeń osobowości.
    Poznawanie podstawowych typów zaburzeń osobowości prowadzone będzie w oparciu o model myślenia klinicznego zawarty w amerykańskim systemie diagnostycznym DSM IV, inspirowany przez prace Theodora Millona. Zgodnie z nim zaburzenia w funkcjonowaniu osobowości występują w zasadzie w przypadku wszystkich zaburzeń emocjonalnych. Rozpoznawanie różnych typów osobowości i jej zaburzeń odgrywa ważną rolę w indywidualizowaniu strategii psychoterapeutycznych bardziej dostosowanych do indywidualności pacjentów
    1. Współczesne koncepcje zaburzeń osobowości
    2. Osobowość paranoiczna
    3. Schizoidalne zaburzenia osobowości
    4. Schizotypowe zaburzenia osobowości
    5. Histrioniczne zaburzenia osobowości
    6. Osobowość narcystyczna
    7. Antyspołeczne zaburzenia osobowości
    8. Osobowość typu borderline
    9. Osobowość unikowa
    10. Osobowość zależna
    11. Obsesyjno-kompulsywne zaburzenia osobowości
    12. Osobowość depresyjna
    13. Osobowość bierno-agresywna
    14. Osobowość negatywistyczna
    Proces uczenia będzie oparty na lekturach, filmowych prezentacjach 14 zaburzeń osobowości i dyskusjach seminaryjnych - znajomość lektur będzie sprawdzana przy pomocy pisemnych sprawdzianów. Lektura podstawowa;
    T.Millon, R.Davis. ZABURZENIA OSOBOWOŚCI WE WSPÓŁCZESNYM ŚWIECIE. 2004. IPZ.
    A.Beck.,A.Freeman, D.Davis. TERAPIA POZNAWCZA ZABURZEŃ OSOBOWOŚĆI. 2004. WUJ
  4. Medyczne aspekty zaburzeń i terapii
    1. Biologiczne podstawy funkcjonowania psychologicznego
    2. Chemiczne i psychologiczne modyfikowanie funkcjonowania mózgu
    3. Rozpoznawanie zaburzeń somatycznych wzbudzających objawy psychiczne
    4. Wiedza o metodach farmakoterapii i najczęściej stosowanych lekach psychotropowych
    5. Poszukiwanie integracji psychoterapii i farmakoterapii

B. POZNAWANIE I ROZUMIENIE PACJENTA I PRZEBIEGU PSYCHOTERAPII

  1. Poznawanie w celu pomagania - STUDIUM OSOBY W PROCESIE PSYCHOTERAPII
    Ćwiczenie umiejętności systematycznego zbierania i opracowywania informacji o osobie korzystającej z pomocy, w celu pogłębienia zrozumienia jej sposobu życia, jej problemów oraz poszukiwania wyjaśnienia mechanizmów przyczynowych oraz ich genezy. Opracowywanie Studium Osoby dla klienta korzystającego z pomocy psychoterapeutycznej udzielanej przez studenta :
    1. WSTEPNA ORIENTACJA I ANALIZA
      1. wstępna orientacja w stanie i w sytuacji klienta
      2. Analiza sposobu życia klienta
      3. Rozpoznawanie problemów osobistych i zaburzeń
    2. OPRACOWANIE HIPOTEZ WYJASNIAJĄCYCH PROBLEMY I ZABURZENIA
      1. Określanie roli czynników nie psychologicznych
      2. Czynniki środowiskowe
      3. Właściwości i stan organizmu
      4. Określanie czynników psychologicznych
      5. DYSFUNKCJONALNE SCHEMATY OSOBISTE
      6. Deficyty umiejętności intrapersonalnych i interpersonalnych
      7. Inne czynniki – stan świadomości, konflikty dążeń i potrzeb, mechanizmy obronne,
    3. OKREŚLANIE GENEZY CZYNNIKÓW PSYCHOLOGICZNYCH
      1. Geneza schematów osobistych istotnych dla zrozumienia psychologicznych przyczyn problemów
      2. Rozpoznanie okoliczności poprzedzających nasilenie problemów
  2. Poznawanie procesu i planowanie w przebiegu psychoterapii
    STUDIUM PROCESU PSYCHOTERAPII- ćwiczenie umiejętności systematycznego
    1. zbierania i opracowywania informacji o treści i przebiegu spotkań terapeutycznych,
    2. zbierania i opracowywania informacji o doświadczeniach uzyskiwanych przez klienta w czasie spotkań
    3. poszukiwania wyjaśnienia mechanizmów przyczynowych i ich genezy
    4. zbierania i opracowywania informacji o treści doświadczania spotkań i relacji przez terapeutę
    5. opis i analizowania przebiegu kolejnych etapów pracy psychoterapeutycznej
    DIAGNOZA I PLANOWANIE POSTĘPOWANIA TERAPEUTYCZNEGO
    1. określanie celów i kierunków pracy terapeutycznej
    2. wybór i przygotowywanie strategii postępowania
    3. integrowanie strategii i metod
    4. przewidywanie i rozpoznawanie przeszkód
    5. ocena przebiegu i efektów
    PRACA DYPLOMOWA – kliniczne studium procesu przeprowadzonej psychoterapii

C. KOMUNIKACJA TERAPEUTYCZNA I BUDOWANIE RELACJI

  1. WARSZTATY TERAPEUTYCZNE - Podstawowe umiejętności komunikacji terapeutycznej 
    Uczestnicy będą poznawać i ćwiczyć uniwersalne umiejętności profesjonalnej pomocy psychoterapeutycznej oparte na osobistych zdolnościach terapeuty do tworzenia pomocnej relacji terapeutycznej oraz na podstawowych umiejętnościach komunikacji terapeutycznej.
    1. Praca nad rozpoznawaniem i rozwijaniem tzw. „triady Rogersa”, czyli zdolności do
      • Empatycznego rozumienia i komunikowania
      • Akceptacji pacjenta i niezaborczej życzliwości
      • Autentyczności w kontaktach i zaangażowania
    2. Rozumienie i ćwiczenie podstawowych zachowań komunikacyjnych terapeuty
    3. trenowanie umiejętności prowadzenia rozmowy rozwijającej relację terapeutyczną i pogłębiającej zrozumienie siebie przez klienta
    Rozwijanie specyficznych umiejętności
    1. umiejętności stosowania interwencji poznawczych i behawioralnych
    2. umiejętności pracy z wyobrażeniami i fantazjami
    3. umiejętności prowadzenia pracy terapeutycznej skoncentrowanej na procesie doświadczania
    4. umiejętności prowadzenia spotkania grupowego.

D. GŁÓWNE SYSTEMY PSYCHOTERAPII I POSZUKIWANIE INTEGRACJI

  1. Wprowadzenie do głównych systemów psychoterapii.
    Szkolenie koncentrować się będzie na zapoznaniu się z panoramą szkół i podejść psychoterapeutycznych. W oparciu o tę wiedzę studenci pod koniec szkolenia zostaną przygotowani do dokonania analizy porównawczej głównych nurtów myślenia o psychoterapii. Pogłębienie tej wiedzy dokonywać się będzie poprzez koncentrację na wybranych elementach aspektach procesu psychoterapii z uwzględnieniem czynników leczących w różnych podejściach.
    1. Terapie psychoanalityczne i psychodynamiczne
    2. Terapie egzystencjalne
    3. Terapia skoncentrowana na osobie
    4. Terapia Gestalt i podejścia skoncentrowane na doświadczaniu
    5. Terapie interpersonalne
    6. Terapie behawioralno-poznawcze
    7. Terapie systemowe
    8. Terapie konstruktywistyczne
    9. Perspektywy i wyzwania
  2. Poszukiwanie integracji różnych podejść psychoterapeutycznych
    W sposób pogłębiony studenci będą się zapoznawać z teorią i praktyką takich podejść jak
    1. Psychoterapia skoncentrowana na osobie wg. Carla Rogersa
    2. Terapia multimodalna Arnolda Lazarusa
    3. Integracyjne podejście behawioralno-poznawcze (wg. Aarona Becka i Donalda Meichenbauma)
    4. Terapia schematów osobistych (wg.Jeffreya Younga)
    5. Terapia skoncentrowana na doświadczaniu (wg.Leslie Greenberga)
    6. Podejście egzystencjalne (wg. Irvina Yaloma)
  3. Integracyjny model 7 ścieżek psychoterapeutycznych
    1. Uzdrawiająca relacja terapeutyczna
    2. Eksploracja doświadczeń
    3. Modyfikacje poznawcze i behawioralne
    4. Dramatyzacje wyobrażeniowe i ekspresyjne
    5. Uzyskiwanie wglądu i zrozumienia siebie
    6. Rekonstrukcja narracji osobistych
    7. Wspieranie zmian sposobu życia przez pacjenta

Proces uczenia będzie oparty na lekturach, studiach przypadków i dyskusjach seminaryjnych, oraz analizach filmowych zapisów sesji terapii prowadzonej przez przedstawicieli głównych podejść terapeutycznych. Znajomość lektur będzie sprawdzana przy pomocy pisemnych sprawdzianów

Literatura podstawowa;

 

  • J.O.Prochaska, J.C.Norcross. SYSTEMY PSYCHOTERAPII– analiza transteoretyczna.2006.
  • J .Mellibruda. SIEDEM ŚCIEŻEK INTEGRACJI PSYCHOTERAPII – ślady dziecięcych traum i toksycznych relacji jako wyzwanie. 2011.Warszawa.IPZ.
  • C.Czabała. CZYNNIKI LECZĄCE W PSYCHOTERAPII. 2005.PWN.
  • PSYCHOTERAPIA – TEORIA pod red. L.Grzesiuk.2005. Eneteia.
  • L.Greenberg, J.Watson.- PSYCHOTERAPIA SKONCENTROWANA NA EMOCJACH. 2009. IPZ
  • PSYCHOTERAPIA INTEGRACYJNA. Studia przypadków pod red. G.Stricker, J.Gold. 2010. IPZ
  • J .Mellibruda. – TEORIA I PRAKTYKA TERAPII GESTALT. 2010. IPZ
  • E,Rafaeli, D.Bernstein, J.Young. PSYCHOTERAPIA SKONCENTROWANA NA SCHEMATACH.2011.IPZ
  • M.Cooper. - EFEKTYWNOŚĆ PSYCHOTERAPII. Wyniki badań i praktyka kliniczna.2010.IPZ

 

E. METODY I STRATEGIE TERAPEUTYCZNE ORAZ STYL PRACY WYBITNYCH PSYCHOTERAPEUTÓW

  1. Strategie i procedury tematyczne w psychoterapii
    W ramach cyklu seminariów warsztatowych uczestnicy poznają strategie pracy psychoterapeutycznej oraz procedury specyficzne dla;
    1. podejścia poznawczo-behawioralnego CBT- J.Persons, J.Davidson, M.Tomkins, J.Beck
    2. podejścia behawioralnego w pracy z zaburzeniami lękowymi – atakami paniki i zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi- D.Clark, A.Turner
    3. podejścia integracyjnego w pracy z zaburzeniami lękowymi- L.Greenberg, B.Wolfe
    4. procedury i eksperymenty gestaltowskie
    5. Strategie i procedury pracy z lękiem i z depresją
    6. Strategie i procedury pracy z gniewem -
    7. strategia i procedury pracy z autodestrukcją – praca z Okrutnym Krytykiem Wewnętrznym
    8. Strategie pracy nad śladami traumatycznych doświadczeń i toksycznych relacji w dzieciństwie
    9. Umiejętności i strategie pracy z grupami
    10. Umiejętności i strategie pracy z parami
    11. Procedury pracy z wyobraźnią i kierowana fantazją
    12. Strategie pracy z destrukcyjnymi schematami osobistymi
    13. Strategie i procedury pracy z zaburzeniami odżywiania
    14. Rekomendacje do pracy z osobami uzależnionymi
    15. Metodyka pracy w podejściu skoncentrowanym na rozwiązaniu
    16. Rozmowa psychoanalityczna – dr Ewa Kobylińska z Frankfurckiego Instytutu Psychoanalitycznego
  2. Warsztaty mistrzów- prezentacje i analizy sesji wybitnych psychoterapeutów.
    Uczenie się profesjonalnej psychoterapii obejmuje także poszukiwanie osobistego stylu wykonywania tej pracy. Wymaga to połączenia kilku nurtów szkolenia i rozwoju zawodowego. Jednym z nich jest poznawanie tych terapeutów, którzy osiągnęli już wysoki stopień zaawansowania profesjonalnego, poznawania ich sposobu myślenia i osobistych doświadczeń oraz obserwowanie ich zachowania w konkretnych kontaktach z klientami. Szkolenie w tym zakresie będzie obejmowało;
    1. Oglądanie i analizowanie filmów pokazujących pracę psychoterapeutyczną takich terapeutów jak: Carl Rogers, Fritz Perls, Albert Ellis, James Bugental, Perry London, , Nathaniel Raskin, Marvin Goldfried
      Arnold Lazarus, , Leslie Greenberg, Donald Meichenbaum, John Norcross, Judith Beck, Ervin i Miriam , Poolster, Paul Wachtel, Michael Yapko, Mary Goulding, John Krumboltz, Stephen Lanton, Milton Erickson, Irvin Yalom, Natalia Rogers, Ernesto Rossi, Stanley Messer, James Masterson, Jeffrey Young ,
    2. Analizę rekomendacji terapeutycznych zawartych w książce Irvina Yaloma - „DAR TERAPII – list otwarty do nowego pokolenia terapeutów i pacjentów”
    3. Planowane są także spotkania z polskimi psychoterapeutami;

F. TRENING OSOBISTY I ETYCZNE ASPEKTY PSYCHOTERAPII

  1. W czasie I roku odbędzie się zgrupowanie treningowej pracy osobistej tworzące okazję do pogłębienia samoświadomości i pracy nad intrapersonalnymi i interpersonalnymi aspektami własnego funkcjonowania.
  2. W czasie II roku odbędzie się zgrupowanie treningowej pracy osobistej opartej o metodykę Terapii Gestalt i pracy skoncentrowanej na doświadczaniu
  3. W czasie II roku kolejne sesje będą poświecone treningowi prowadzeniu sesji grupowych i analizie dynamiki grupowej oraz rozpoczęte będzie uczestnictwo w spotkaniach Grupy Balinta poświęconych analizie osobistych aspektów funkcjonowania w relacji terapeuta-klient
  4. W czasie III roku każdy z uczestników poprowadzi cykl 7 spotkań pomocy indywidualnej z wybraną osoba z innej grupy warsztatowej (pomiędzy spotkaniami będzie korzystał z konsultacji superwizyjnych) a następnie będzie miał okazje być klientem przez kolejne 7 sesji indywidualnych. Praca osobista przewidziana jest również w czasie warsztatów poświęconych pracy z autodestrukcją, z narracjami osobistymi i wyobrażeniami .
  5. Uczestnicy szkolenia, którzy nie korzystali jeszcze z indywidualnych sesji psychoterapii treningowej lub klinicznej są zachęcani/zobowiązywani do uzyskania takich doświadczeń w okresie szkolenia (poza programem)
  6. Rozwój zawodowy psychoterapeuty wymaga nie tylko uczestnictwa w szkoleniach i własnej psychoterapii i superwizji, które przygotowują do tego co najważniejsze – do uczenia się z osobistych doświadczeń uzyskiwanych w kontaktach z klientami przez cały okres wykonywania zawodu. Wspomaganie tego procesu to między innymi wdrażanie studentów do różnych form samopoznania oraz dokonywania refleksji dotyczących własnych doświadczeń. Studenci będą otrzymywali różnorodne okazje w trakcie wybranych elementów pracy warsztatowej do uzyskiwania, zapisywania i analizowania własnych doświadczeń, sytuacji, snów, fantazji, lektur itp. – będą się uczyć prowadzenia NOR (notatek obserwacyjno-refleksyjnych).
  7. Seminarium na temat etycznych aspektów psychoterapii oraz roli wartości w procesie pomagania. W ramach zajęć uczestnicy będą zapoznawali się zapisami Kodeksu Etycznego Psychologa, Zasad Etycznych Psychoterapeuty PTP, Ethical Guidelines of The European Association for Psychotherapy oraz specyfiką dylematów etycznych związanych z różnymi typami sytuacji występujących w psychoterapii.

G. SUPERWIZJA KLINICZNA.

Superwizja własnej pracy terapeutycznej studentów stanowi jeden z podstawowych elementów szkolenia w kolejnych latach. W czasie każdej sesji odbywają się spotkania superwizyjne – superwizja indywidualna w małych grupach, prowadzone przez certyfikowanych superwizorów psychoterapii. Prezentacja kolejnych sesji psychoterapii przez studentów i analiza własnych kontaktów z klientami będzie obejmowała również korzystanie z zapisów audio i video dotyczące pracy z klientami oraz szkoleniowych scenek. Po każdym spotkaniu terapeutycznym z klientem student wypełnia arkusze analizy sesji i korzystając z nich przygotowuje się do spotkań superwizyjnych. W czasie II, III i IV roku każdy z uczestników przedstawi nagranie video prowadzonej przez siebie sesji psychoterapeutycznej.

H. STAŻ PRAKTYCZNY

Każdy ze studentów w swoim miejscu zamieszkania jest zobowiązany prowadzić systematyczne (cotygodniowe) spotkania indywidualne z kilkoma klientami oraz je dokumentować. Ze względu na duże różnice indywidualne między studentami w zakresie ich miejsc pracy i dotychczasowych doświadczeń klinicznych, mogą być tworzone indywidualne ścieżki szkolenia klinicznego. Dla części studentów po zaliczeniu II roku są tworzone warunki do prowadzenia indywidualnych klientów w ośrodku psychoterapeutycznym IPZ w ramach dodatkowego programu klinicznego (który nie jest objęty programem studiów podyplomowych), Istnieje także dodatkowa możliwość (nie objęta programem studiów podyplomowych) uczestniczenia w sesjach grupowych stacjonarnych oraz pracy jako koterapeuta/kotrener w grupach treningów psychologicznych, prowadzonych przez pracowników Instytutu Psychologii Zdrowia.

ZASADY OGÓLNE SZKOLENIA

  1. Zaliczanie szkolenia
    • Oczekuje się obecności na wszystkich sesjach i wykonywania zadań domowych-nieobecność na więcej niż dwu sesjach uniemożliwia zaliczenie roku. Obecność na sesjach treningowych, sesjach dynamiki grupowej oraz sesjach 7 KROKÓW jest niezbędna dla zaliczenia roku.
    • W przypadku nieobecności na większej ilości sesji niż jedna, konieczne jest uzgodnienie indywidualnego trybu odrobienia zaległości
    • Sprawdzanie wiedzy z zakresu tych nurtów szkolenia które są oparte na lekturach dokonuje się na podstawie zaliczania sprawdzianów wiedzy . Dotyczy to przede wszystkim takich tematów jak;
      • Zespoły zaburzeń klinicznych
      • Zaburzenia osobowości
      • Klasyczne i współczesne teorie osobowości
      • Systemy psychoterapii
      • Wybrane elementy wiedzy medycznej
    • Zaliczenie domowych zadań praktycznych i wdrażania wybranych procedur dokonuje się na podstawie opracowania pisemnego
    • Dla studentów, którzy nie ukończyli studiów psychologicznych przygotowane będą indywidualne programy lektur uzupełniające wiedzę z zakresu psychologii klinicznej
    • Warunkiem zaliczenia kolejnych lat jest; obecność na sesjach, zaliczanie sprawdzianów oraz systematyczne przedstawianie indywidualnej pracy z klientami na spotkaniach superwizyjnych oraz nagrań video własnych sesji terapeutycznych w czasie kolejnych lat (2, 3 i 4)
    • Warunkiem uzyskania dyplomu jest zaliczenie wszystkich lat oraz napisanie i uzyskanie akceptacji pracy dyplomowej, zawierającej opis i analizę przebiegu pracy terapeutycznej z klientem, która była przedmiotem superwizji i trwała nie krócej niż 24 sesje.
  2. Koszty studiów.
    1. Opłaty za szkolenie podyplomowe wnoszone przez studentów są bezzwrotne (tzn. Szkoła nie zwraca części pieniędzy w przypadku zrezygnowania przez studenta z uczestnictwa w całości lub w części zaplanowanych sesji).
    2. Osoby korzystające z rozłożenia opłaty na raty są zobowiązane do uregulowania całej należności w ustalonych terminach
    3. W ramach opłaty wniesione przez studenta Szkoła zobowiązuje się do realizacji zajęć dydaktycznych w trakcie kolejnych sesji wg załączonego harmonogramu, przeprowadzenia w trybie zwyczajnym sprawdzianów wiedzy i oceny prac domowych oraz do przekazania zbioru materiałów pomocniczych.
    4. Opłata za studia nie obejmuje kosztów ewentualnej indywidualnej psychoterapii studentów i staży klinicznych
    5. Staże kliniczne dla wybranych osób odbywane w oparciu o indywidualne uzgodnienia w ośrodku terapeutycznym Instytutu Psychologii Zdrowia –
    6. Wysokość opłat za zajęcia w roku 2013/2014 - I rok 7500 zł, II i III rok – 6000 zł, IV rok – 3000 zł. Ewentualny wzrost opłat w okresie kolejnych 3 lat nie przekroczy 10%.
  3. Zadania i obowiązki studenta.
    1. Czynny udział we wszystkich zajęciach i zaliczanie sprawdzianów
    2. Wykonywanie prac domowych
    3. Prowadzenie pracy terapeutycznej z własnymi pacjentami i omawianie jej w trakcie superwizji
    4. Przestrzeganie zasad etycznych psychoterapii oraz utrzymywanie poufności informacji osobistych dotyczących innych uczestników szkolenia.

Regulamin
PROFESJONALNEJ SZKOŁY PSYCHOTERAPII

  1. Profesjonalna Szkoła Psychoterapii , zwana dalej PSP prowadzi szkolenie podyplomowe stanowiące część integracyjnego programu szkolenia psychoterapeutów akredytowanego przez Naukową Sekcje Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego , przez Polskie Towarzystwa Psychologiczne oraz przez Polskie Stowarzyszenie Psychoterapii Integracyjnej
  2. Szkolenie w PSP prowadzone jest przez INSTYTUT PSYCHOLOGII ZDROWIA Polskiego Towarzystwa Psychologicznego
  3. Warunki zakwalifikowania się do szkolenia
    • ukończone studia wyższe potwierdzone tytułem magistra psychologii lub innej dziedziny mającej zastosowanie w pomocy psychologicznej i ochronie zdrowia lub dyplomem lekarza medycyny
    • możliwość prowadzenia w czasie szkolenia pracy psychoterapeutycznej z klientami
    • odbycie wstępnej rozmowy kwalifikacyjnej której wynik ostatecznie decyduje o przyjęciu do PSP.
  4. Podstawowy zespół wykładowców i superwizorów PSP obejmuje osoby które posiadają certyfikaty superwizorów i psychoterapeutów PTP.
  5. Szkolenie w PSP obejmuje 4 lata , składa się z :
    • I rok z 11 sesji weekendowych (od piątku do niedzieli, w tym trening osobisty od czwartku do niedzieli)
    • II rok z 9 sesji (od piątku do niedzieli, w tym III i V sesja od czwartku do niedzieli)
    • III rok z 9 sesji(od piątku do niedzieli, w tym IV i V sesja od czwartku do niedzieli)
    • IV rok ze 5 sesji( II i III od czwartku do niedzieli, IV sesja od soboty do niedzieli).
  6. Absolwenci PSP otrzymują świadectwo i dyplom ukończenia szkolenia podyplomowego
  7. Warunki uzyskania dyplomu ukończenia PSP:
    • uczestnictwo we wszystkich sesjach szkolenia. Usprawiedliwienie ewentualnych nieobecności może się odbyć tylko zgodnie z zasadami szczegółowymi dla każdego roku podanymi w punkcie 8.
    • aktywny udział w 150 godzinach superwizji. W przypadku nieobecności na superwizji w ramach sesji, student jest zobowiązany do odrobienia brakujących godzin superwizji u certyfikowanego superwizora PTP . Koszt tej dodatkowej superwizji nie jest objęty opłatą za studia podyplomowe PSP
    • przestrzeganie „Zasad Ogólnych” PSP otrzymanych na pierwszej sesji I roku
    • zaliczenie wszystkich zadań edukacyjnych zgodnie z zasadami szczegółowymi dla każdego roku podanymi w punkcie 9
    • zaliczenie egzaminu końcowego złożonego z dwóch części : dyplomowej pracy pisemnej i egzaminu teoretycznego
    • utrzymywania właściwej dla psychoterapeuty postawy etycznej i przestrzegania zasad kodeksu etycznego psychoterapeuty
    • prowadzenie w okresie szkolenia pracy psychoterapeutycznej i poddawanie jej superwizji, co najmniej z kilkoma klientami
    • uregulowanie wszystkich zobowiązań finansowych związanych ze szkoleniem w PSP.
  8. Zasady szczegółowe zaliczania poszczególnych lat szkolenia dotyczące nieobecności:
    • w uzasadnionych przypadkach student może uzyskać zgodę dyrektora na zaliczenie nieobecności na
    • dwóch sesji na I, II i III roku szkolenia poprzez wykonanie zadań dydaktycznych określonych przez zespół dydaktyczny PSP
    • jednej sesji na IV roku szkolenia przez wykonanie zadań dydaktycznych określonych przez zespół dydaktyczny PSP
    • nieobecność na więcej niż dwóch sesjach w czasie I, II i III roku lub więcej niż na jednej sesji na IV roku wymaga powtórzenia całego roku szkolenia
  9. Zasady szczegółowe zaliczania poszczególnych lat szkolenia dotyczące zadań dydaktycznych:
    1. warunkiem zaliczenia I roku (oprócz warunków wymienionych we wcześniejszych punktach) jest
      • aktywne uczestniczenie w zajęciach
      • napisanie Studium Osoby i oddanie najpóźniej na VIII sesję
      • przeprowadzenie i opisanie sesji poznawczej z pacjentem , oddanie najpóźniej na sesję IX
      • zaliczenie wszystkich sprawdzianów, w przypadku niezaliczenia student powinien uzgodnić sposób poprawy
      • przedstawienie w czasie superwizji co najmniej dwóch klientów
    2. warunkiem zaliczenia II roku (oprócz warunków wymienionych we wcześniejszych punktach) jest
      • aktywne uczestniczenie w zajęciach
      • aktywny obowiązkowy udział w sesjach poświęconych pracy na procesie w grupie, nieobecność na którejś z tych sesji powoduje niezaliczenie roku z powodu braku możliwości odrobienia tego tematu w innej formie
      • aktywny obowiązkowy udział w treningu Gestalt, nieobecność na którejś z tych sesji powoduje niezaliczenie roku z powodu braku możliwości odrobienia tego tematu w innej formie
      • napisanie drugiego Studium Osoby i oddanie najpóźniej na VII sesji
      • nagranie na DVD rozmowy terapeutycznej z pacjentem i przedstawienie w grupie na VI sesję
      • zaliczenie wszystkich sprawdzianów, w przypadku niezaliczenia student powinien uzgodnić sposób poprawy
      • przedstawienie w czasie superwizji co najmniej dwóch klientów
    3. warunkiem zaliczenia III roku (oprócz warunków wymienionych we wcześniejszych punktach) jest
      • aktywne uczestniczenie w zajęciach
      • aktywny obowiązkowy udział w sesjach poświęconych pracy indywidualnej W 7 KROKACH , nieobecność na którejś z tych sesji powoduje niezaliczenie roku z powodu braku możliwości odrobienia tego tematu w innej formie
      • zaliczenie wszystkich sprawdzianów, w przypadku niezaliczenia student powinien uzgodnić sposób poprawy
      • przedstawienie w czasie superwizji co najmniej czterech klientów
      • nagranie na DVD rozmowy terapeutycznej z pacjentem i przedstawienie w grupie na VI sesji
      • napisanie pracy dyplomowej i oddanie na IX sesji
    4. warunkiem zaliczenia IV roku (oprócz warunków wymienionych we wcześniejszych punktach) jest
      • aktywne uczestniczenie w zajęciach
      • zaliczenie wszystkich sprawdzianów, w przypadku niezaliczenia student powinien uzgodnić sposób poprawy
      • przedstawienie w czasie superwizji co najmniej dwóch klientów
      • nagranie na DVD rozmowy terapeutycznej z pacjentem i przedstawienie w grupie na II sesji
      • zaliczenie pracy dyplomowej.
  10. W przypadku niezaliczenia pracy dyplomowej i egzaminu końcowego student ma prawo do zdawania egzaminu komisyjnego i napisania nowej pracy nie później jednak niż w ciągu dwóch lat od ukończenia IV roku PSP.
  11. W uzasadnionych przypadkach student ma możliwość wzięcia urlopu i po jego skończeniu , dalej kontynuować naukę. W uzasadnionych przypadkach student ma możliwość powtarzania roku.
  12. W przypadkach uzasadnionych podejrzeniem dotyczącym wystąpienia u studenta poważnych zaburzeń zdrowia psychicznego, mogących mieć negatywny wpływ na jego pracę terapeutyczną, dyrektor IPZ w porozumieniu z zespołem dydaktycznym, może podjąć decyzję o zawieszeniu normalnego trybu przyznawania dyplomu .
  13. W przypadkach niewymienionych w Regulaminie ostateczne decyzje podejmuje dyrektor PSP po zasięgnięciu opinii zespołu dydaktycznego.
 
«pierwszapoprzednia1234567następnaostatnia»
Strona 7 z 7

logo-z-napisem-białe